Blog
Dotje van Patmos, ons Grieks wondertje
Ergens op een warme dag in mei zie ik je voor de eerste keer. We wonen op het eiland Patmos en zitten op een terras aan de haven als je langs komt lopen. Een mager zwart scharminkeltje op kippenpootjes. Je volgt een toerist die een plastic tasje draagt. Hongerig kijk je verlangend naar het tasje. Misschien zit er iets te eten in?
De dagen daarna zie ik je steeds, op zoek naar eten en drinken, scharrelend en bedelend op terrassen en bij restaurants. Bij de slager zit je op de stoep, ik zie dat je van een toerist een broodje krijgt.
De golf van Geras
We rijden naar het zuiden. Naar de golf van Geras. Net als vogels die naar het zuiden vliegen
moet ik weer gaan, het kan niet anders, mijn hart wil die kant uit. En ja, meteen als we de
afslag nemen en de hoofdweg naar Mytilini verlaten klopt werkelijk alles weer, iedere keer.
Het is net of er een plaatje wordt omgedraaid. Want daar ligt de zee voor ons, de intense
blauwe zee die langs de kustweg met ons meeglijdt. We zijn thuis.
Ode aan Lesbos
Nu we hier een aantal maanden zijn beginnen we een beetje de balans op te maken. Hoe voelt dit eiland tot nu toe sinds we hier in de jaren negentig voor het laatst waren? Heel wisselend moet ik zeggen. Omdat Lesbos het op twee na grootste eiland van Griekenland is kun je onmogelijk alles in een paar maanden bekijken. Soms mis ik nog steeds de witte huisjes van ons vorige eiland Patmos...
‘Oh Panagia mou’
‘Oh Panagia mou’ roept Zeta van de bakker en ze slaat gauw een kruisteken. Zeta de vertelster over het pad van haar leven. Een leven van hard en veel werken de hele zomer lang. Zijzelf en haar man. Ook nog voor twee kleine kindjes zorgen en nauwelijks vrije tijd...
De Griekse droom
De laatste tijd passeren er mensen uit Nederland ons huisje die erover beginnen dat zij ook zo graag naar Griekenland willen verhuizen. Er zijn ontzettend veel Nederlanders op vakantie in Lesvos merken wij. Hartstikke fijn voor het eiland na alle crisis jaren! De opmerkingen dat ze er ook over denken of dromen om hier een huisje te hebben snap ik. En toch is dit geschreven stukje juist voor hen.
Dimitrios
Al voordat we naar Griekenland vertrokken hadden we besloten eens een tijdje zonder
internet en televisie te gaan leven. Eigenlijk net zoals we dat op Patmos deden, hoewel we daar wel een internet aansluiting hadden. Nu allebei niet hier. Midden in het seizoen van de serie over boeren die een vrouw zoeken. Ja ik geef het ruiterlijk toe, ik keek daar ontspannen
naar. Maar voor de laatste aflevering op tv was vertrokken wij. Nu zou ik nooit weten hoe het afliep met Maud en de boer van wie ik de naam nu niet meer
weet. Inmiddels na iets meer dan zes weken is de conclusie dat het zonder internet en televisie wel even afkicken is. We waren in Nederland toch behoorlijk gewend geraakt aan de luxe van even op een knop te drukken en alles is er gewoon. Maar langzaamaan word het wel
weer steeds stiller in mijn hoofd. Al dat nieuws wat dagelijks tot je komt neemt enorm veel energie van je weg. Nu is er alleen de stilte.