Ach jee, oh nee, dáár zijn ze weer. Als we langs het tuincentrum in Kambos rijden zie ik ze staan. Paarse, gele en witte. Echt, ik ben allergisch voor die dingen. Ik wil geen herfst, dat is het. Tenminste nu nog niet, de zomer sluit zich te vroeg denk ik als ik die dingen zie. Maar het verschijnsel lijkt niet tegen te houden, ze komen tevoorschijn rond deze tijd van het jaar. De zon schijnt nog uitbundig dus herfst (Φθινοπωρο, fthinoporo in het Grieks) lijkt nog ver weg. Iedere jaar als ik die dingen zie bekruipt me een gevoel van melancholie. De zomer kan hier zomaar overgaan in winter dus we hebben die bolchrysanten helemaal niet nodig om ons eraan te herinneren dat de herfst in aantocht is.

Langzaam glijdt de Patmos Star (kleine ferry) door het water, hij zal ons in een uurtje varen naar het nabijgelegen eiland Lipsi brengen. We hebben een korte vakantie geboekt tussen alle werkzaamheden door. We zijn de hitte en het overbevolkte Patmos van de zomermaanden juli en augustus ook een beetje beu. Teveel mensen, teveel auto’s, teveel drukke Italianen in te kleine bikini’s en zwembroeken van alles veel te veel.

Hoe beschrijf je de geuren en kleuren van een land? En de geluiden? Wat maakt ons eiland zo uniek voor mij? De kleur van Griekenland zit in alles natuurlijk. Te beginnen met de vlag. Voor mij is het de kleur van de intens blauwe zee, en het heldere blauwe water. Toen ik voor het eerst naar Griekenland reisde en vanuit het vliegtuigraam die zee beneden mij zag opdoemen was het alsof mijn adem stokte. Alles viel op zijn plek, de bergen van boven af gezien, de eilanden, de zee. Die zee en de bijna altijd strakke blauwe lucht maken het licht zo fel en stralend dat het geen wonder is dat ik, ook al woon ik hier nog zolang, kan blijven fotograferen. Het licht proberen te vangen in foto’s.

Drie weken voordat we deze winter voor een paar weken naar Nederland zouden vertrekken, bekeek ik onze paspoorten voor de zekerheid. Of misschien met een vaag onderbuikgevoel? En inderdaad tot mijn grote schrik, bleek het paspoort van mijn partner te zijn verlopen. Nog niet zo lang, maar toch niet handig als je moet gaan reizen. We bellen met de Nederlandse ambassade. Die zitten in Athene, acht uur varen van ons vandaan. Er zit niets anders op dan daar naartoe gaan voor de aanschaf van het nieuwe paspoort. Er is nog meer pech. Dat paspoort kan er niet meer op tijd zijn. Hij moet een spoedpaspoort aan gaan vragen wat er binnen drie weken kan zijn. Kosten: €181,-. Het is niet anders, hadden we maar beter op moeten letten.

Het is 22 november als de eerste kerstversiering verschijnt. Vinden wij dat een beetje vroeg? Het antwoord is ja. Als ik bij de bakker binnen stap loop ik rechtstreeks in de armen van een enorme plastic kerstman. Ik schrik ervan. We weten het inmiddels eigenlijk wel, maar het blijft vreemd en vroeg voor ons. Het is nog warm. Wij zwemmen nog en ineens komen de kerstspullen tevoorschijn.